که گوسفند وطن زیر تیغ خصمان است

ایا که عید من امروز نیست چون قربان:

شوم پی وطن آنروز عید قربان است

مرا به جامه عیدی مبین دلم خون است

درون خانه عزا و برون چراغان است

دست نفست ستاره ها را چیده است

شب با دف ماه تا سحر رقصیده است

همچون سحر از عطر اذان سر شاری

انگار لب تو را خدا بوسیده اسست                        

در انتخاب بهترین صدای تاریخ از بین ۵۰ خواننده مشهور جهان به استاد آواز ایران استاد شجریان رای دهید.
کافیست كه روی عکس استاد بروید و عکس که برایتان بزرگ شد روی علامت + پایین سمت چپ عکس کلیک کنید و بعد از گذاشتن کامنت گزینه all done را کلیک کنید اگر هم قبول نکرد 4 خواننده دیگر را هم انتخاب کنید.

اینجا را گزین کنید

خواهشن هر جا که میدونید مناسب است این خبر رو پخش کنید
شبکه های اجتماعی ، فرومهای فارسی و خلاصه هر جا که میشناسید

تولد دجال - دروغی دیگر

هرچند با اينكه همچنان بر اين تصميم خود هستيم كه به هيچ عنوان به حملات پاسخي نگوييم و در برابر همه ي اين جنجال ها  و خرافات كه از حلقوم هاي خاصي بلند است  تنها سكوت اختيار كنيم وقضاوت را به مردم صاحب نظر وبا شعور وا گذاريم …  ولي به خاطر احترام واعتبار فرامرزي كه براي خردمداري و عقل گرايي و البته عقايد و باور هاي پاك مردم  و صد البته دين مبين و پاك اسلام ناب قائليم  …  و نشر وشيوع يك دسته اكاذيب و خرافه گويي  كه جديداً از سوي افرادي خاص وبعضن مومن نما ممكن است كه يك حقيقت جلوه كند و اجماع نظر كل تلقي گردد در اينجا توضيحات مختصري را كه صرفن نظريات اينجانب در مورد انتشار خبر داغ و تكان دهنده تولد "دجال" يعني شاخص ترين نشانه ظهور يگانه منجي عالم بشريت حضرت بقيه الله الاعظم  است را دست كم براي دل خودم بنويسم تا آيندگان نگويند كه دانست و نگفت :

نخست اينكه در برخی روایات دجال را يك الاغ اعور (يك چشم) گفته اند و در بر خی روایات او انسانی است تک چشم که خری جساس دارد حال اينكه  دجالي كه اينها مدعي تولدش شده اند يك انسان است و بعید به نظر می رسد که زنده بماند و بتواند خر سواری کند

دوم اينكه دجال يك نماد يا سمبل از انحراف مردم است  و نه يك موجود حقيقي و يك چشم. وگر نه چطور ممكن است كه مردم دجال را با اين نشانه كاملن واضح بشناسند و باز هم فريب او را خورده  و از دين منحرف شوند

چو خواجه قصه آخر زمان كرد             به چندين جا از اين معني نشان كرد

نگر دجال اعور تا چگونه                   فرستاده است در عالم نمونه

نمونه باز بين اي مرد حساس            خر او را كه نامش هست جساس

(گلشن راز –شيخ محمود شبستري رويه 56)

سوم 

اين كودك بيچاره ناقص الخلقه كه خوراك رسانه هاي جنجال ساز و هوچين  گشته بر خلاف آن چيزي كه مدعي شده اصلن در اسراييل تولد نيافته بلكه در كشور پهناور چين به دنيا آمده كه به خاطر شكل نا موزون  و عجيب و قريبش توسط يك كلاهبردار اسراييلي يهودي به مبلغ كلاني خريداري شده تا موجبات جنجال سازي اخير را فراهم آورد (خبر گزاري البرز)

چهارم

اصلن اين كودك بيچاره و بدبخت يك چشم نيست   و اگر خوب به عكس منتشره بنگريم به راحتي تشخيص مي دهيم كه ناحيه مركزي صورت او كه شبيه يك چشم بسته شده به نظر مي آيد در واقه بيني (دماغ) اوست كه بيش از حد منمكن بالا رفته و اگر دقيق تر بنگريم ميتوانيم هر دوچشم او را در اطراف بينيش مشاهده كنيم

حال اينكه چه عاملي (اعم از ژنتيكي-فيزيكي- شيميايي و... ) باعث اين نقصان در  شكل گيري صورت اين كودك چيني شده در حيطه بحث ما نمي گنجد و اميد دارم تا متخصصان اين رشته ها هر چه سريع تر نسبت به تكذيب كامل اين خبر اقدام كنند تا باور ها و عقايد مليون ها انسان مومن در سراسر جهان دستخوش بازي و سوداگري عده خاصي نگردد.

 و جالب اینکه تا به امروز تعداد زیادی کودک یک چشم در جهان متولئ شده اما اینکه چرا تنها در این مورد خاص ادعای دجالی شده خود جای بحث طویل تری دارد.

برای خواندن مطالب بیشتر و دیدن عکس ها اینجا را گزین فرمایید

بهار آمد گل و نسرين نياورد
نسيمي بوي فروردين نياورد

پرستو آمد و از گل خبر نيست
چرا گل با پرستو همسفر نيست

چه افتاد اين گلستان را ، چه افتاد
كه آيين بهاران رفتش از ياد؟

چرا مينالد ابر برق در چشم؟
چه ميگريد چنين زار از سر خشم؟

چرا خون ميچكد از شاخه گل؟
چه پيش آمد؟ كجا شد بانگ بلبل؟

چه دردست اين؟ چه دردست اين؟ چه دردست؟
كه در گلزار ما اين فتنه كرده است؟

چرا در هر نسيمي بوي خون است؟
چرا زلف بنفشه سرنگون است؟

چرا سربرده نرگس در گريبان؟
چرا بنشسته قمري چون غريبان؟

چرا پروانگان را پر شكسته است؟
چرا هر گوشه گرد غم نشسته است؟

چرا مطرب نميخواند سرودي؟
چرا ساقي نميگويد درودي؟

چه آفت راه اين هامون گرفتست؟
چه دشت است اين كه خاكش خون گرفتست؟

چرا خورشيد فروردين فرو خفت؟
بهار آمد ؟ گل نوروز نشكفت

مگر خورشيد و گل را كس چه گفتست؟
كه اين لب بسته و آن رخ نهفتست؟

مگر دارد بهار نورسيده
دل و جاني چو ما ، در خون كشيده

مگر گل نوعروس شوي مرده است؟
كه روي از سوگ و غم در پرده برده است؟

مگر خورشيد را پاس زمين است؟
كه از خون شهيدان شرمگين است؟

بهارا تلخ منشين ! خيز و پيش آي
گره وا كن ز ابرو ، چهره بگشاي

بهارا خيز و زان ابر سبكرو
بزن آبي بروي سبزه نو

سرو رويي به سرو و ياسمن بخش
نوايي نو به مرغان چمن بخش

بر آر از آستين دست گل افشان
گلي بر دامن اين سبزه بنشان

گريبان چاك شد از ناشكيبان
برون آور گل از چاك گريبان

نسيم صبحدم گو نرم برخيز
گل از خواب زمستاني برانگيز

بهارا ، بنگر اين دشت مشوش
كه ميبارد بر آن باران آتش

بهارا ، بنگر اين خاك بلا خيز
كه شد هر خاربن چون دشنه خونريز

بهارا ، بنگر اين صحراي غمناك
كه هر سو كشته اي افتاده بر خاك

بهارا ، بنگر اين كوه و در و دشت
كه از خون جوانان لاله گون گشت

بهارا ، دامن افشان كن ز گلبن
مزار كشتگان را غرق گل كن

بهارا از گل و مي آتشي ساز
پلاس درد و غم در آتش انداز

بهارا شور شيرينم برانگيز
شرار عشق ديرينم برانگيز

بهارا شور عشقم بيشتر كن
مرا با عشق او شير و شكر كن

گهي چون جويبارم نغمه آموز
گهي چون آذرخشم رخ برافروز

مرا چون رعد و طوفان خشمگين كن
جهان از بانگ خشمم پر طنين كن

بهارا زنده ماني زندگي بخش
به فروردين ما فرخندگي بخش

هنوز اينجا جواني دلنشين است
هنوز اينجا نفسها آتشين است

مبين كاين شاخه بشكسته ، خشك است
چو فردا بنگري پر بيدمشك است

مگو كاين سرزميني شوره زار است
چو فردا در رسد ، رشك بهار است

بهارا باش كاين خون گل آلود
برآرد سرخ گل چون آتش از دود

برآيد سرخ گل خواهي نخواهي
وگر خود صد خزان آرد تباهي

بهارا ، شاد بنشين ، شاد بخرام
بده كام گل و بستان ز گل كام

اگر خود عمر باشد ، سر برآريم
دل و جان در هواي هم گماريم

ميان خون و آتش ره گشاييم
ازين موج و ازين طوفان برآييم

دگربارت چو بينم ، شاد بينم
سرت سبز و دلت آباد بينم

به نوروز دگر ، هنگام ديدار
به آيين دگر آيي پديدار

ناله هاي پر زغم آه بم و زير است و من

اي فلاني حال و روزم را نمیبینی مگر؟

روز ها من با غم و شب آه شبگير است و من

روز ديدار عزيزان زود آخر مي شود

از صلات ظهر خورشيد سرازير است و من

روز ها در انتظار دلبران و شام نيز:

خواب يار مه جبين و زلف چون قير است و من

هر دمي در زندگي پز مي دهم از فلسفه

نشر علم و ادعاي عقل و تدبير است و من

صندلي انجمن هاي ادب چون پر شوند

حافظ و سعدي و رومي و شكس پير است و من

ليك در جمع هنر ها بهترين موسيقي و :

چار مضراب قشنگ "رخس شمشير" است و من

وضع و اوضاع سياست را هم اي دلبر ببين

نسل صد در صد جوان و دولت پير است و من

نازي و فاشيسم و امپريال و جمهوري دين

دولت انگل ستان و آن اساطير است و من

نام كروبي و مير و محسن و آن ديگري

ماجراي انتخاب و راي و تغيير است و من

رفته بودم ساعتي در جمع آدم هاي سبز

هر طرف ديدم نمايان غرش شير است و من

من نه آن باشم كه روز جنگ بيني پشت من

هر طرف كوس جدال و زوزه تير است و من

اي خدا شعرم سياسسي گشت بر من رحم كن

ور نه پاپوش بزرگ دست پا گيراست و من

آبتين از شعر تو آخر ببينم فاش فاش

دادگاه انقلاب و طوق و زنجير است و من

خاک وطن که رفت چه خاکی به سر کنم

آوخ کلاه نیست تا که از سرم

برداشتند فکر کلاه دگر کنم

مرد آن بود که این کلهش بر سر است و من:

نا مردم ار به بی کله آنی به سر کنم

امروز هر چه خواهی بکن ای دشمن قوی

من نیز اگر قوی شدم از تو بتر کنم

من آن نیم به مرگ طبیعی شوم هلاک

واین کاسه خون به بستر راحت هدر کنم

معشوق عشقی وطن ای عشق پاک

ای آنکه وصف عشق تو شام و سحر کنم

عشق تو با وجودم و مهر تو در دلم

با شیر اندرون شد و با جان به در کنم

زمن نگارم عزيزم خبر ندارد

به حال زارم عزيزم خبر ندارد

خبر ندارم من از دل خود

دل من از من عزيزم خبر ندارد

دل من از من عزيزم خبر ندارد

كجا رود دل عزيز من آخ كه دلبرش نيست

كجا رود دل عزيز من آخ كه دلبرش نيست

كجا پرد مرغ عزيزم كه پر ندارد

كجا پرد مرغ عزيزم كه پر ندارد

امان از اين عشق عزيز من آخ فغان از اين عشق

امان از اين عشق عزيز من آخ فغان از اين عشق

كه غير خونِ جگر ندارد

كه غير خونِ جگر ندارد

همه سياهی ، همه تباهی ، مگر شب ما سحر ندارد

بهار مضطر عزيز من ، آخ، منالُ ديگــــــر

كه آه و زاری اثر ندارد

جز انتظار و جز استقامت

وطن علاج دگـــر ندارد

زهر هر دو سر بر سرش بكوبد

كسی كه تيغ دو سر ندارد

باور کنید این روز ها به جز همین مطالبی که دارم می نویسم از چیز دیگری نمی توانم بنویسم

بر من خرده نگیرید

مشت مي کوبم بر در

پنجه مي سايم بر پنجره ها

من دچار خفقانم خفقان

من به تنگ آمده ام از همه چيز

آي با شما هستم

اين در ها را باز کنيد

آی   

من به دنبال فضايي مي گردم

لب بامي

سر کوهي

دل صحرايي

که در آنجا نفسي تازه کنم

مي خواهم فرياد بلندي بکشم

 که صدايم به شما هم برسد

من هوارم را سر خواهم داد

چاره درد مرا بايد اين داد کند

از شما خفته چند

 چه کسي مي آيد با من فرياد کند